اعتراض آنها درباره محدود شدن محرومیت تماشاگران تراکتور تنها به دیدارهای لیگ برتر، پس از گذشت حدود هشت ماه از حکم قطعی اولیه است؛ حکمی که ابتدا اعلام کرده بود تماشاگران دو باشگاه در دو فصل آینده از حضور در تمامی دیدارهای رودررو در لیگ برتر، حذفی و سوپرجام محروم خواهند بود. حال این باشگاه در نقش مدافع عدالت، پیگیر بازگشت به همان حکم اولیه است.
اما پرسش اساسی و اخلاقی اینجاست که چگونه باشگاهی که در سالهای اخیر و حتی تا همین چند شب گذشته، در مرکز جنجالهای اخلاقی، توهین، بیحرمتی، رفتارهای نامناسب و دیده شدن در فایلها و تصاویر و ویدئوهایی که همگان در رسانهها دیدهاند، ایستاده صبح روز بعد، ادعای دفاع از عدالت قضایی و درخواست اجرای کامل احکام را دارد؟
در همین روزها، مردم ایران شاهد بودند که چگونه بخش قابل توجهی از هواداران این تیم، در حاشیه مسابقه مقابل استقلال خوزستان، الفاظ و توهینهای جنسی و غیراخلاقی علیه استقلال تهران و هوادارانش به کار بردند. رفتارهایی که نه تنها در سکوها باقی نماند، بلکه در رسانه رسمی باشگاه پرسپولیس نیز منتشر شد. یعنی دقیقاً جایی که باید خط قرمز اخلاق باشد، این خشونت کلامی نه تنها کنترل نشد، بلکه بازنشر شد. این نقطه، نقطه سقوط است، نه رقابت.
رفتار بازیکنان این باشگاه نیز در گذر سالها بارها و بارها موضوع بحث جامعه ورزشی بوده است. پروندههایی که همه هواداران فوتبال ایران به خاطر دارند. از توهینهای جنسی اخیر برخی بازیکنان ملیپوش این باشگاه گرفته تا آن رفتار غیراخلاقی در اتوبوس تیم ملی توسط کنعانیزادگان که نامش برای همیشه با این رسوایی گره خورد. از پیگیریهایی که توسط پلیس فتا نسبت به برخی هواداران پرسپولیس انجام داد تا مواردی که مدیران و مسئولان این باشگاه با ادبیات تمسخرآمیز نسبت به لهجه و هویت فوتبالی سایر استانها، تصویر ناخوشایندی ساختند. حتی حرفهای سرپرست این باشگاه که پیش از یک مسابقه به طور بیشرمانهای صراحتا به بازیکنان تیمش میگفت هر شارلاتان بازی که بلد هستید را برای برد به کار بگیرند، به نوعی سند فرهنگی این باشگاه در سالهای اخیر است.
اکنون باشگاه پرسپولیس در بیانیه رسمی، مدعی «حفظ حرمت عدالت قضایی» شده است. اما سؤال این است که کدام عدالت؟ عدالت همان چیزی است که ابتدا باید از خود شروع شود، نه از رقبا. باشگاهی که رسانه رسمیاش شب قبل محتوایی با توهین جنسی علیه استقلال را منتشر میکند، چطور فردا صبح از عدالت، قانون، قطعیت آراء و نظم دادرسی صحبت میکند؟ آنچه باعث سایش فرهنگ فوتبال ایران شده، همین تضادهای آشکار میان رفتار و مطالبه است. عدالت را نمیشود فقط زمانی فریاد زد که نفعش به ما برسد؛ عدالت یعنی پذیرفتن مسئولیت اخلاقی، پیش از مطالبهگری قضایی.
در ماجرای پرونده بازی تراکتور و پرسپولیس نیز این پرسش مهم وجود دارد که آیا در آن مسابقه، تنها هواداران تراکتور بودند که رفتارهای غیراخلاقی داشتند؟ مگر آن روز، رفتار بخشی از هواداران پرسپولیس در آن بازی توسط رسانهها ثبت نشد؟ چرا در حکم اولیه، جامعه فوتبالی این احساس را داشت که باز هم رای به یک سمت سنگینی کرده است؟ این بیطرفیِ ناقص در تصمیمهای قضایی فوتبال ایران سالهاست باعث بیاعتمادی عمومی شده است و حالا باشگاه پرسپولیس همان حکم اولیه را که به ضرر رقیبش بود، طلب میکند؛ بدون اشاره به نقش خود در آن پرونده.
فدراسیون فوتبال و کمیتههای قضاییاش باید پیش از هر چیز، اعتماد عمومی را بازسازی کنند. شفافیت، عدالت یکسان، برخورد قاطع و بدون تبعیض با هر رفتار ضد اخلاقی؛ چه از سمت پرسپولیس، چه تراکتور، چه سپاهان و استقلال چه هر باشگاه دیگر. فوتبال ایران دیگر ظرفیت تحمل تناقض در اجرای عدالت را ندارد.
هواداران استقلال، که در این سالها بارها هزینه سکوت، هزینه بیتوجهی و هزینه نادیده گرفته شدن را دادهاند، باز هم مطالبهگر عدالت هستند. مطالبهگر قانون واحد. مطالبهگر برخورد صریح با هر رفتار غیراخلاقی در هر سطحی از فوتبال کشور. ریشه استقلال همیشه به اخلاق، احترام و هویت انسانی متصل است. استقلال امروز اگر قهرمان باشد یا نباشد، اگر جام بگیرد یا نه، فرهنگش را نمیفروشد و همیشه صادقانه به قانون تن داده است اما در مقابل، رقیب سرخپوش تهرانی در رفتاری دوگانه، خودش تابع هیچ قانون و حد و مرزی نیست اما هر کاری از دستش برمیآید تا مراجع قانونی و نهادهای مربوطه را وادار کند قانون در خصوص دیگر تیمها به طور افراطی و به نفع سرخها اجرا شود!
