استقلال در هفتههای اخیر نشان داده بود که توان حفظ سرعت، تنوع تاکتیکی و اجرای فوتبال پرتحرک را دارد، اما در این مسابقه با افت محسوس همین ویژگیها روبهرو شد. استقلال کند بود، در انتقالها دیر تصمیم گرفت و در جابجایی توپ میان خطوط، آن تیزی و شادابی همیشگی را نشان نداد. این همان نقطهای است که یک تیم مدعی باید جدی بگیرد؛ تساوی در روزی که حریف هم فوتبال با کیفیتی ارائه نکرد، نشانه مهمی است.
نکته برجسته این بازی، تاثیر نااطمینانی در موقعیت دروازهبان بر کل ساختار دفاعی استقلال بود. نبود آرامش روانی پشت چهار مدافع، به وضوح در دقایق مختلف قابل مشاهده بود. هرچند آدان در این بازی نسبت به دیدارهای قبلی عملکرد بهتری داشت و چند واکنش خوب ثبت کرد، اما اعتماد کامل هنوز شکل نگرفته است و این همان شکاف ذهنی است که باعث میشود مدافعان، هنگام تصمیمگیری در لحظات بحرانی، دچار لرزش و تردید شوند. در فوتبال حرفهای، مسئله فقط کیفیت فنی نیست؛ باور و اطمینان ذهنی بین مدافع و دروازهبان، همان سازه پنهانی است که ساختار دفاع را پایدار میسازد. تا زمانی که استقلال نتواند این اعتماد کامل را میان دروازهبان و ساختار دفاعی تثبیت کند، ریسک اشتباهات و نوسانهای لحظهای همچنان وجود خواهد داشت.
از سوی دیگر، استقلال فرصت بردن این مسابقه را داشت. حریف چیزی فراتر از ساختار معمولش ارائه نکرد و با وجود پر تعداد بودن روی بازیکن پا به توپ استقلال، بازی آنقدر باز بود که با یک مدیریت درست در نیمه دوم، استقلال توان ایجاد فشار و کسب سه امتیاز بازی را داشت. در چنین موقعیتی نقش سرمربی اهمیت ویژه پیدا میکند. تعویضهای ساپینتو نه تنها روند حملات را تقویت نکرد، بلکه باعث افت تعادل تیم شد و جریان بازی به جای حرکت رو به جلو، محافظهکارانهتر و کندتر شد. استقلال برای پیروزی در این سطح نیاز دارد مربیاش در لحظه تصمیمهای دقیقتر و هوشمندانهتری بگیرد. تعویض اشتباه در چنین بازیهایی فقط تغییر نفر نیست؛ تغییر جریان بازی تیم است.
واقعیت این است که استقلال این فصل ظرفیت و توان تبدیل شدن به تیمی متفاوتتر از سالهای گذشته را دارد. استقلال میتواند تیمی باشد که بر فوتبال تهاجمی، فشار مستمر و اعتماد به توان فردی و جمعی به آنچه میخواهد دست یابد. اما برای رسیدن به آن نقطه، ثبات روانی در ساختار دفاعی و هوشمندی در مدیریت تعویضها ضرورت دارد. استقلال باید از این مسابقه به عنوان هشدار استفاده کند؛ اگر جزئیات کوچک نادیده گرفته شود، همین جزئیات کوچک میتواند در مسابقات بزرگتر و حساستر ضربههای عمیقتر و کاریتری وارد کند.
در کنار این آسیبشناسی، باید واقعبین بود که این یک بحران نیست. استقلال هنوز چیزی را از دست نداده و این تساوی، شکست تلقی نمیشود اگر چه شانس صعود را کم کرد اما چنانچه اشکالات تیم برطرف شود میتوان به برد در دو بازی باقیمانده امیدوار بود. این مسابقه از جنس آن بازیهایی است که اگر تحلیل و اصلاح نشود، تبعاتش دیرتر نمود پیدا میکند و وقتی آشکار شود دیگر دیر است. استقلال برای حفظ موقعیت رقابتی خود، نیاز دارد همین حالا بازنگری حرفهای و شفاف از این بازی انجام دهد. باید پرسیده شود چرا سرعت انتقال کم شد؟ چرا فشار حمله افت کرد؟ و چرا تیم، در لحظهای که نیاز به تصمیم تهاجمی داشت، عقب نشست؟
کار استقلال از اینجا به بعد تازه شروع میشود. توان بازگشت دارد، توان جهش دارد، و توان ارتقای ساختار روانی و فوتبالی خود را دارد. اما این اتفاق وقتی رخ میدهد که مشکلات واقعی همین امروز پذیرفته شود. استقلال اگر این مسیر آگاهانه را ادامه دهد، آینده هنوز روشن است. فوتبال مدرن و نتیجهساز، محصول اصلاح مستمر، برطرف کردن نقطهضعفها و تقویت شجاعت تصمیمگیری است. و استقلال دقیقاً همین را نیاز دارد: شجاعت در تصمیم، صلابت در اعتماد، و بازگشت به انرژی و سرعتی که در هفتههای گذشته پایه تحول و قدرت این تیم را شکل داد.
