کوشکی در دیدار اخیر استقلال، مرتکب خطایی شد که نه تنها به ضرر خودش، بلکه به زیان تیمش نیز تمام شد. خطایی بیمورد، در کنار زمین، بدون آنکه خطری در کمین دروازه استقلال باشد؛ نتیجهاش اخراج مستقیم و دهنفره شدن تیمی بود که در آن لحظه با نتیجه دو بر صفر از حریف پیش بود.
در فوتبال، خطا زمانی معنا دارد که منطقی باشد. وقتی بازیکنی باهوش، در لحظهای حیاتی، خطا میکند تا تیمش را از گل خوردن نجات دهد، آن خطا ارزش تاکتیکی دارد؛ مثل حرکت عرفات محمد در همان بازی، که با خطایی حسابشده روی سحرخیزان، مانع از گل سوم استقلال به الوحدات شد. اما کوشکی در شرایطی مرتکب خطا شد که نه تهدیدی در کار بود و نه ضرورتی. فقط یک واکنش احساسی، ناشی از خشم کنترلنشده، باعث شد استقلال ناخواسته از مسیر آرام و مطمئنش دور شود.
اگر استقلال در آن لحظه دو گل جلو نبود، یا اگر حریف تیمی قَدَرتر بود، آن اخراج میتوانست سرنوشت بازی را تغییر دهد. در سطح حرفهای، بازیکنان باید بدانند که فوتبال فقط دویدن و جنگیدن نیست، بلکه بازی ذهن، تمرکز و خویشتنداری است. وقتی بازیکنی از کنترل احساساتش ناتوان است، عملاً به تیمش آسیب میزند، حتی اگر بهترین تکنیک را داشته باشد.
رفتار کوشکی بعد از اخراج نیز متأسفانه نشانه بلوغ حرفهای نبود. وقتی مصطفی محمود احمد از تیم الوحدات برای دلداری پیش رفت، او با برخوردی سرد و بیتوجه از کنار او گذشت و حتی دستش را پس زد. این رفتار در تضاد کامل با فرهنگ باشگاه استقلال است؛ باشگاهی که همیشه به منش، ادب و احترام به رقیب شهرت داشته است. الوحدات مهمان ما بود، و در چنین شرایطی یک لبخند، یا یک دست دادن ساده، میتوانست نشانهای از فرهنگ والای استقلال باشد.
آقای کوشکی، اینجا استقلال است. باشگاهی که میلیونها هوادار عاشق دارد و نامش با غرور و منش پهلوانی گره خورده است. اگر میخواهی در این تیم بمانی و محبوب دل هواداران شوی، باید یاد بگیری که خشم را درون زمین مهار کنی، چون استقلال بازیکن مغرور و خشمگین نمیخواهد؛ استقلال بازیکن مؤدب، متعهد و هوشمند میخواهد.
فوتبال صحنه آزمون شخصیت است، نه فقط مهارت. وقتی خطایی بیدلیل انجام میدهی و اخراج میشوی، باید بدانی عصبانیت بعد از آن هیچ توجیهی ندارد. اتفاقاً همین لحظههای سخت است که بزرگی انسان و حرفهای بودنش را آشکار میکند.
کوشکی و تمام بازیکنان استقلال باید بیاموزند که در میدان نبرد، آرامش مهمترین سلاح است. تیمی که خشم را مدیریت کند، همیشه پیروز میدان است ، حتی وقتی نتیجه بازی هنوز روی تابلو نیامده باشد.
