استقلال، پس از دیدار ملی و سختش در لیگ قهرمانان آسیا مقابل الوحدات اردن، باید تنها سه روز بعد در یک بازی خارج از خانه در شیراز به مصاف فجر سپاسی برود؛ اما سازمان لیگ، در حرکتی غیرقابل توجیه، ساعت این بازی را از ۱۸ به ۱۵ تغییر داده است. ظاهراً بهانهای وجود ندارد، اما هدف کاملاً روشن است: به هم زدن برنامهی ریکاوری و آمادهسازی تیم، ایجاد اختلال در تغذیه، خواب و سفر استقلال، و در نهایت، کاهش تمرکز بازیکنان برای حفظ آمادگی پس از دیدار آسیایی.
چطور ممکن است در همان هفتهای که همهی دیدارهای لیگ در ساعتهای متعارف برگزار میشود، فقط بازی استقلال بدون توضیح و شفافسازی جابهجا شود؟ این تصمیم نه تنها حرفهای نیست، بلکه آشکارا بوی « تبعیض و نگاه رنگی » میدهد. گویی سازمان لیگ در نقش تنظیمکنندهی توازن روحی میان دو تیم پرهوادار، وظیفهاش را چنین تعریف کرده: هر زمان پرسپولیس میلرزد، باید استقلال را هم زمینگیر کنیم تا فاصله استقلال با پرسپولیس از حد مجاز بالاتر نرود!
به راستی مگر نه اینکه همین سازمان، در روزهایی که پرسپولیس در لیگ قهرمانان آسیا حضور داشت، بازیهای لیگش را با کمترین فشار زمانی لغو میکرد تا قرمزها با «خیال راحت» و تمرکز کامل به میدان بروند؟ مگر نه اینکه بارها به درخواستهای پرسپولیس برای تغییر زمان بازی پاسخ مثبت داده شد و حتی برنامهی لیگ بهخاطر آنها چندینبار بازنویسی شد؟ ولی همین رفتار برای استقلال، که نمایندهی ایران در صحنهی آسیایی بود، نه تنها تکرار نشد ، اما حالا در لیگ دقیقا عکس آن رخ میدهد و بدون دلیل زمان بازی تغییر میکند؟
چون عدالت در فوتبال ایران گزینشی است. چون در ساختمان فدراسیون، «ساعت» هم رنگ دارد — سرخ.
چون نفع استقلال، یعنی ضرر پرسپولیس، اوج گرفتن استقلال یعنی فشار روی پرسپولیس.
سازمان لیگ باید بداند هواداران استقلال ساده نیستند. تجربهی سالهای اخیر بهخوبی نشان داده که هر زمان پرسپولیس وارد بحران شده، بهطور تصادفی(!) حاشیهای برای استقلال خلق شده است تا تمرکز رسانهها و افکار عمومی از ضعفهای قرمزها منحرف شود. اینبار هم همان فرمول تکراری اجرا میشود: پرسپولیس از خیبر میبازد، فضای روانی اطراف تیم متشنج میشود، و درست در همین مقطع، ساعت بازی استقلال تغییر میکند تا شاید با خستگی، ناهماهنگی یا نارضایتی بازیکنان، نتیجهای خلاف انتظار رقم بخورد و تیتر فردای روزنامهها از «بحران پرسپولیس» به «توقف استقلال» تغییر کند.
این رفتار فقط بیعدالتی نیست؛ بیاخلاقی ورزشی است.
تغییر ساعت بازی، آن هم بدون هیچ توضیح منطقی، یعنی بیاحترامی به برنامهریزی فنی کادر مربیگری، بیتوجهی به شرایط آبوهوایی و بیاعتنایی به هوادارانی که از سراسر کشور برای تماشای تیمشان برنامهریزی کردهاند. بازی در ساعت ۱۵ یعنی نادیده گرفتن هزاران تماشاگر شاغل و دانشآموزی که نمیتوانند در آن زمان در ورزشگاه باشند. یعنی عملاً گرفتن نبض تماشاگر از استقلال.
چنین تصمیمی وقتی خطرناکتر میشود که بدانیم استقلال تنها سه روز قبل از این دیدار، در مسابقهای سنگین و ملی برابر نمایندهی اردن به میدان رفته است. سازمان لیگ اگر ذرهای درک فنی داشت، میدانست که حتی سه ساعت تغییر در زمان مسابقه، بر کیفیت ریکاوری، خواب و تغذیه بازیکنان اثر مستقیم دارد. این سطح از بیتوجهی نمیتواند تصادفی باشد.
در حالیکه فدراسیونها در کشورهای حرفهای، برای تیمهای حاضر در رقابتهای بینالمللی برنامهی مخصوص استراحت، سفر و تغذیه در نظر میگیرند، در ایران هنوز باید نگران بود که مبادا در طبقهی سوم ساختمان فدراسیون، کسی با یک امضا مسیر موفقیت استقلال را منحرف کند. این تصمیمهای ناگهانی، به اندازهی ناداوریهای فصل های گذشته و مجوزهای مشکوک آسیایی، به حیثیت فوتبال ایران ضربه میزند.
هواداران استقلال سالهاست آموختهاند که عدالت را باید از لابهلای تبعیضها بیرون بکشند. امروز هم همین است. تغییر ساعت بازی در واقع نشانهای از یک سیاست قدیمی است: حفظ منافع پرسپولیس به هر قیمتی! اما استقلال باید بتواند آنقدر قوی باشد که مچ نامردها در سازمان لیگ را هم بخواباند!
